Heb jij iets meegemaakt over pesten, waarvan jij denkt "ik wil graag dat iedereen dit leest"? Of wil je jouw gevoel via een gedicht, een tekening of een liedje met anderen delen? Mail het ons!

Het liefst wou je,
dat je niet bestond,
omdat je altijd werd gepest,
door de rest,
Nooit vrienden,
altijd stond je alleen,
Gewoon gehaat door iedereen.

Elke keer weer,
deed het zo'n zeer,
zagen ze niet,
wat ze echt met je deden.

Elke keer weer,
maakten ze je klein,
boorden ze je in de grond,
stond je er weer alleen,
net of je niet eens bestond

Dominique 15jaar

Ik kan me nog herrineren hoe het was.
Gelukkig op staan uit bed "Ik hou van je." het smsje dat ik las.
Er werd aan me gedacht, en een beter gevoel bestond er niet.
Helaas duurde deze gelukkige dagen niet lang, en werden geschied.
Van alle kanten werd er tegen me gezegd dat ik door moest zetten.
Maar mijn gedachten gingen overal heen, en kon niet opletten.
Mijn gedachten gingen naar de liefde die voor mij was verloren.
Het geluid van gehuil was het enigste wat ik nog kon horen.
Mensen lieten me met rust, en ik werd een stil persoon.
Ik vroeg me af: Is dit misschien mijn verdiende loon?
Toch kreeg ik respect uit verschillende hoeken.
Maar kon niet vinden wannaar ik was aan het zoeken.
Ik opende ogen en keek om me heen.
Een plek zonder oorlog of pijn, ... ik zie er geen.
Andere terug getrokken personen vielen mij op.
Ze werden onderdrukt, en vingen de klappen op de kop.
Ik voelde me als hen, en ze werden zonder reden gehaat.
Ze deden niets fout, waren vol van verdriet ... zeker geen kwaad.
De angst die ik voelde als ik ze in hen ogen keek.
Tranen die zeggen, ik wou dat ik bezweek.
Niemand die ze hielp, en niemand die ze zag.
Het nare gevoel van onrechtvaardigheid, op het gezicht van de pester een lach.
Dagen gingen dit door, en ik vroeg me af hoe ze zich zouden voelen.
Waarschijnlijk begrijpt niemand wat ze bedoelen.
Mijn medeleiden werd groter, en mijn gevoel kon het niet meer aan.
Ik wilde niet meer zitten, dus ging ik staan.
'Nu is het genoeg, hou er mee op.'
Niet voor jou, wil je een klap voor je kop?
Ik bleef staan waar ik stond, en weigerde weg te lopen.
Gast donder op, ga een leven kopen!
Het deed me niets en ik stond waar ik voor stond.
Ze dropen af, en keken angstig in het rond.
De arme jongen zei angstig bedankt en keek me in mijn ogen.
Ik vroeg me af hoe het kwam dat ze deze jongen niet mogen.
Snel ging ik verder waarmee ik bezig moest zijn.
Er kwam een leerkracht naar me toe, en we zaten niet op één lijn.
Hij vond het niet verantwoord wat ik had gedaan.
Had ik die jongens dan hun gang moeten laten gaan?
"Nee ik heb geen zin om naar jou te luisteren!' antwoorde hij terug.
Terug naar zijn lokaal en nogal vlug.
Ik stond op, en riep oké.
Zonder samenwerking kunnen we niets nee.
Leerkrachten wilden me geen gehoor geven.
Dus zag ik geen zin in, om daar verder te streven.
Kwaad liep ik terug, en begon en gesprek met de baas.
Maar ook hij toonde geen respect helaas.
Het kantoor stroomde vol met leerkrachten die om heen vormden.
Ik had het al door, het was aan het stormen.
Ik heb iets goeds gedaan, en er staan leerkrachten woest om me heen.
Op deze gruwelijke wereld met mensen zoals jullie, sta ik alleen.
 
Ik probeerde een jongen te helpen in zijn strijd.
Maar nu word ik gepest door de overheid.
Ik ben een leerling van 17 jaar.
Ik kan er weinig over zeggen, maar het gevoel is naar.
 
Liefs Shai

  
Het is al 4 jaar geleden,
Dat ik met die pijn heb geleden.
Maar nog denk ik er elke dag aan.
Dat ik daar weer sta met een traan.
Tranen van verdriet maar tranen van geluk.
Ik ben weg gekomen ja het is me gelukt.
Verhuizen naar de andere kant,
Een nieuwe school een nieuwe kans.
Wel wat vrienden.
Waarvan ik dacht dat ik ze niet verdiende.
Geen zelfrespect.
Komt door wat zij hebben gezegd.
Onzeker van mezelf.
Dat blijft altijd in mijn lijf.
Hup naar de middelbare.
Weer wat vriendschap om te klaren.
Toch was ik bang.
Want het pesten duurde al zo lang.
Ik kreeg een hele goeie vriendin,
Ja die had er zin in.
Samen door het leven.
Samen de wonden helen.
Maar dat ging niet zo makkelijk als gedacht.
De wonden gingen iedere keer weer open, elke dag.
Het pesten bleef maar door gaan.
Ja en toen werd ik verwaand.
Toen dacht ik dat het zo hoorde.
En gaf reacties die iemands hart doorboorde.
Nu ben ik ook 1 van de slechte.
En leef iedere dag met die gedachten.
Dit hoort niet zo.
Het pesten moet dood.
Waarom snap ik nog steeds niet.
Maar ik weet het doet verdriet.
Maar ooit komt het goed.
Dat is wat ik vermoed.
Iedereen sterkte met zijn leven.
En dit moet je weten:
Pesten is niet goed.
Doe wat je verstand zegt dat moet.
Wees slim en pest niemand.
Want straks gaat het zover en zit JIJ in het verband.
Je krijgt alles terug wat je had gegeven.
Dus suc6 met je leven.
Maak er wat van, je kunt het.
Wat de mensen over je zeggen is slecht.
Luister naar de stemmen in je hoofd.
Want dat is uiteindelijk het water dat het vuurtje dooft. 
  
 Natas, 14 jaar

Glenn Eilbracht